Yola Çıkma Zamanı

Çok sevdiğim çantamı ararken, gözüm eski fotoğraf albümüne ilişti. Üzeri biraz tozlanmış, cildi yıpranmıştı. “Yıllara meydan okuyorum!” dercesine sapasağlam duruyordu. Rastgele araladığım sayfadaki fotoğraf beni çok eskilere götürdü. Babam, annem, nenem ve köy evimiz aynı karedeydik. Geçmişi özlemekten mi bilmiyorum ama burnumda bir sızı hissettim. Nenemle çok fazla anımız vardı. Bir tanesi var ki, yeri bende ayrıydı.

Fotoğrafın çekildiği o yıl köyü sık sık ziyaret ediyorduk. O yılın sonbaharı, nenemle en çok vakit geçirdiğim zamandı.  Sebebini net hatırlayamıyorum, o akşam komşu köye misafirliğe gitmiştik. Koca bir tencere mısır haşlamışlardı. Mis gibi kokusu hala burnuma geliyor sanki. Bir de semaverdeki çayı anımsıyorum, tadı bir başka olurdu. Sohbet uzundu, sıcak bir ev ortamı vardı. Ev sahipleri ısrar edince, dönüşümüz de pek geçe kalmıştı. Saat geç olunca da köyün sokakları iyice karanlık olmuştu. O zamanlar en önemli araç da traktördü. Annemler ve nenemle traktöre bindik, yola çıktık. Ağaçların yol boyu uzandığı taşlı yolda sallanarak ilerliyorduk. Köyün, uzun ve loş yolunda ilerlerken traktör aniden arızalandı. Babam ne kadar uğraşsa da bir türlü çalışmıyordu.

Babam vazgeçmiyor, el yordamı ile arızayı bulmaya çalışıyordu. Çocukluğun getirdiği bir tedirginlik hali almıştı beni. Nenem halimden anlamış olsa gerek, “Evladım gece gece iş yapılmaz. Karanlıkta ne olacağı belli olmaz. Sabah ola, hayrola.” dedi babama. Sözleri, babamı da ikna etmiş olacak ki pes etti. Traktörle beraber üzerimdeki tedirginliğimi orada bırakmıştım sanki. Köyümüze dönmek için havanın aydınlanmasını bekleyecektik. Misafir olarak ayrıldığımız eve geri döndük.

Yola ne zaman çıkacağını bilmelisin

Gece nenemin yanında yatarken, babama söylediklerini hatırlattım; “Yola koyulmak için neden sabahı beklemeliydik? Belki istesek bir şekilde evimize dönebilirdik.”

Nenem soruyu duyunca tatlı bir tebessüm etti.

“Kızım, gece karanlıkta yürümek istemezsin değil mi?”

“İstemem nene.”

“Karanlıkta yolda düşebilirsin. Bir yaban hayvanı ile karşılaşabilirsin. Yolunu kaybedebilirsin.”

“Peki ne yapmak lazım nene?”.

“Adım atmak için sabahın olmasını veya yolunun aydınlanmasını beklemelisin. Hayatta belirsiz olan yerde adım atmamak gerekir. İnsan önünü göremediğinde, belirsizlik olduğunda yanlış adım atabilir ve büyük hatalar yapabilir. Her yol, her zaman yürünmek için uygun değildir. Her zaman da yola çıkmak için uygun zaman değildir.”

Bu konuşmanın ardından uykuya ne zaman dalmıştım hatırlamıyorum. Tek hatırladığım, sabahın ilk ışığı ile yola koyulduğumuzdu.

Hava aydınlanınca babam traktörün yanına gitti. Meğer az ilerisinde kocaman bir çukur varmış. Karanlıkta az daha ilerleseydik kim bilir neler olurdu. Bunu söyledikleri an ne kadar korktuğumu hatırlıyorum. İyi ki ısrar etmemişim ve usulca geri dönmüşüz.

Yaşadığımız bu olay benim için unutulmaz bir ders olmuştu. O zaman çocuk aklımla pek anlayamasamda sonradan çok daha iyi anladım. Bahsettiği sadece bir araba yolculuğu değildi. Bir karar vermeden önce neleri hesap etmem gerektiğini söylüyordu. Gideceğim yoldan emin değilsem, hareket etmemem gerektiğini anlatıyordu. O olaydan sonra plan yaparken tüm şartları göz önünde bulundurmaya çalışıyorum. Önümü görmüyorsam ve bir belirsizlik varsa adım atmıyor, görüntünün netleşmesini bekliyorum. Böylelikle yapacağım her hamlede başarısız olma riskim azalıyor. Bunu her yaşadığımda ise, nenemi saygı ve sevgiyle anıyorum.