Bu günlerde çokça konuşulan konular arasında başkalarından umduklarımız var. Arkadaş gruplarında, ilişkilerde veya ailede olsun konu eninde sonunda bu isteklere geliyor. “İki lafın belini kıralım.” derken herkes dert çuvalını açıyor. Ben ise genelde dinleyici tarafında olmayı tercih ediyorum. Dinledikçe insanların birbirine bıraktıkları yükler de ortaya çıkıyor. Çoğu insan bir başkasından şikâyet ediyor. Kimse “Acaba ben yanlış yapıyor olabilir miyim?” demiyor. Genellikle; “O bana yanlış yaptı!” deniyor. Karşı tarafın yetersizliği, hataları konuşuluyor. Böylesi daha kolay geliyor demek ki, diğer türlüsü pek de kolay olmuyor.
Eskiden büyükler; “Umma ki küsmeyesin.” derdi. Ailesinden, çevresinden, hayattan bu kadar alacaklı gibi durmuyorlardı. Herkes kendi işine odaklanıyor, kimse kimseden kolay kolay bir şey beklemiyordu. Bundandır ki daha kolay memnun oluyorlardı. Görünen o ki zamanla onlara hak vermeye başlıyoruz. Çıkmaza girdiğimiz veya mutsuz olduğumuz çoğu konunun altından dışarıdan ümit ettiklerimiz çıkıyor. Mutsuzluğumuzun sebebi aslında gerçek dışı isteklerimiz.
Hayata katkın nedir?
Bu durumdan aileler de payını alıyor. Dengeli olmayan ebeveyn ilişkileri, çocukların yanlış yetişmelerine sebebiyet veriyor. Eşlerin birbirinden, çocukların ise ebeveynlerinden hep bir isteği oluyor. Bir süre sonra ne yapılsa tatmin olunmaz hale geliniyor. Kıyaslar ve şişirilmiş istek balonları ise beraberinde geliyor. Aile içinde ilişkileri yönetmek daha da zorlaşıyor.
Peki ya hiç düşündük mü, biz hayata nasıl katkıda bulunabiliriz?
· İnsanlar her istediğimizi yerine getirmeli mi?
· İşler her zaman istediğimiz gibi gider mi?
· Bizler başkalarının isteklerini ne kadar karşılayabiliyoruz?
· İstediğimizi bulamadığımızda nasıl tepkiler veriyoruz?
İçten içe cevabı biliyor gibiyiz. Bir konuda emek verme isteği olmayanlar, birçok şeyi dışarıdan isterler. En çok da en yakınlarından beklerler. Bugün kendisi için harekete geçemeyenler etrafında tutunacak dal ararlar. Tuttukları dal zamanla onları taşıyamayıp kırılınca, suçu dala atarlar. Bu durumda, tutunan mı yoksa dal mı haklıdır?
Bununla birlikte sevdiklerimize söz vermek de mutsuzluğa kapı aralar. Olmayacak vaatlerde bulunduğumuzda da hayal kırıklığına sebep oluruz. Bazen kurduğumuz büyük cümlelerle çocuklarımızı umutlandırırız. Bazen de evdekilerin yapması gereken işleri kendimiz yaparız. Böylelikle karşılıklı olarak yaşanan mutsuzluğun paydaşı haline geliriz.
Hayatta kendi çabasına güvendiğinde ise insan güçlenir. Çabaladıkça doyum becerisi de beraberinde gelir. Yapabildiklerine odaklanır, böyle olunca da hem kendisine iyi gelir, hem de çevresine. Dışarıya bağlı olduğumuz her bir zincir güçlenmemizi engeller. Sadece kendimizi değil sorumlu olduğumuz kişileri de yetiştirmekte zorlanırız. Kontrolümüzde olmayan süreçlerde oyalanarak zaman kaybederiz. Aslına bakıldığında denklem çok da zor gözükmez. İnsana düşen problemin çözülebilir olduğuna inanmakla başlamaktır. Sonrasında da yapabileceklerimize odaklanıp çabalamaya devam etmek ise mutluluğu hayatımıza getirir.
27 Yanıt
‘Olmayacak vaatlerde bulunduğumuzda da hayal kırıklığına sebep oluruz.’ Konuştuklarıma ne kadar dikkat etmemiz gerektiğini hatırlatan bir yazı oldu. Emeğinize sağlık 🙂
Hep ihtiyacım karşılansın, üzüntüm, kederim anlaşılsın istiyorsa insan.. Ne zaman görebilir ki çocuğunun, komşusunun, ebeveyninin ihtiyacını?
Nasıl yük alan olur hayatta?
“Umma ki, küsmeyesin…” Ne güzel bir cümle. Kaleminize sağlık çok sade, açık ve faydalı bir yazı💐
Nasıl bir düngüdür bu şikayet. İnsanın ettikçe edesi geliyor ama günün sonunda yine elde var sıfır.
İşler her zaman istediğimiz gibi gitmiyor. Asıl mesele istediğimiz gibi gitmezken biz ne yapıyoruz.
“Ummaki küsmeyesin…” Ne güzel bir söz! Hakikaten insanlardan beklentilerimiz arttıkça, karşılığında hayal kırıklığı ve mutsuzluk yaşıyoruz. Oysa biz de birilerinin her beklentisini karşılayamıyoruz.
İnsan bu hayatta başkasından bekleyince ne kadar yolunu uzatıyormuş…
Teşekkürler☺️
Güçlendikçe yeni problem çözme becerisi meydana gelecektir. Önemli olan o ilk problemin çözümünü dışarıda değil kendinde aramak. Çözebildiğini gördükçe kendine güven de otomatik oluşur.
Yapacaklarına odaklan, yola devam et;)
Yazıyı okurken insanların şikayetlerinden bahsettiği ortamlar gözümde canlandı resmen. Emeğinize sağlık