Halat

Uzun zaman sonra heyecanla beklediği yanıtı almıştı Mehmet:

“Kabul edildiniz!”

17 yaşında tanıştığı dağcılık sporunu nihayet profesyonel olarak yapabilecekti. Ülkenin en önemli dağlarından birine tırmanacak olmanın heyecanını yaşıyordu. Hem mutlu hem de tedirgin hissediyordu.

Konuşma metnini, yol güzergâhını ve programı tekrar okumak için bilgisayarını açtı. O sırada gözü masaüstü ekran resmine takıldı. Bir anda ilk zamanlarını hatırladı. Dağcılık kulübüne ilk adım atışı gözlerinin önünden geçti. Kayıt olduğu günü ve ilk dağ gezisini anımsadı.

Ne kadar ürkek, acemi ve tedirgindi. Buna rağmen bilmediği şeylerde tecrübeli arkadaşlarına sorular sordu. Hata yaptığında doğrusunu öğrenmek için çabaladı. Her yeni rota, yeni bir öğrenme için parkur olmuştu. Emek verdikçe daha yapabilir hâle geldi Mehmet. Zaman geçtikçe o tedirginliği üzerinden gitti. Yerine kendinden daha emin bir hâl geldi.

Bu disiplini ona kazandıran ailesi oldu. Ailesi, küçüklüğünden beri ona yaşına göre sorumluluklar verdi. Sofraya bir bardak da Mehmet koydu. Kıyafetlerini katladı, büyüklerine su ikram etti.

“Yapabilirim.” cümlesinin çabalamaktan geçtiğini öğrendi.

Çabalamaya devam ettikçe hemen havlu atmak zor geldi. Hata yaptığında yeniden denemeyi bırakmadı. Yaşına göre boyunun yetmediği işlerde bile denemeyi öğrendi. Yetişemediği yerde ise ailesi arkasında destekleyendi.

Sadece Mehmet için değil, kardeşi için de durum böyleydi. Ailesi iki çocuğuna da zorluklar karşısında pes etmemeyi öğretti. Onlar da zorlandıklarında birbirine uzanan el oldular. Bir zorlukta diğerine el olmak ne kıymetliydi. Tırmanırken tüm bedenin çabalaması ve hedefe ulaşması gibiydi.

Yerde duran tırmanma halatına gözü ilişti Mehmet’in. Dağcılıkta olmazsa olmaz ekipmanların başındaydı. İnsanı hem yukarı taşırdı hem de güvende tutardı. Düştüğünde ise yere çakılmayı önlerdi.

Bir arada olabilmek

Eline aldı, eğip bükmeye çalıştı. Öyle sıkıydı ki içindeki ipler, kopartmak mümkün değildi. Bunu, ailesinin onlara bugüne kadar verdiği desteğe benzetti. Bir arada olabilmek sıkı bağlardan ve aynı hedefe odaklanabilmekten geçiyordu.

O an anladı ki aslında aile de bu halatın ipleri gibiydi. Tek başlarına ve ayrı yöne giderken güçsüz ama birbirlerine sarıldıklarında güçlü ve sağlam. İnce ince bir sürü ipin bir araya gelmesiyle oluşan bu halatlar, koca bir gemiyi bile karada tutabilir. Akla gelmeyecek kadar büyük işler başarabilir. Yeter ki aynı hedef doğrultusunda birbirlerine sımsıkı sarılabilsinler.