Ellerin ustalığı

“Ne tuhaf! Eller de mi yaş alıyordu?”

Ağacın altında oturmuş ellerime bakıyorum. Yazın güneşten bronzlaşmış ve kurumuş ellerime. O kadar şaşkınım ki, altımdaki ıslak toprağı hissetmiyorum. Şapkanın altında güneşin hala yakıcı olan sıcağından korunuyorum. Birkaç kuş cıvıltısı ve çocuk gülüşü dışında hiçbir ses duymuyorum. Onlar da şu an çok uzaktan geliyor.

Bakışlarım tekrar tekrar ellerime düşüyor. Tuhaf, hep benimle, gözümün önünde olmalarına rağmen fark etmemişim. O kadar ilgiyi fazla görmüşüm. Neden insanın hiç aklına gelmiyor? Oysa sabah kalktığında ilk iş aynanın karşısına geçiyor. Şöyle bir yüzüne gözüne bakıyor. Saçlarını topluyor, dişlerini fırçalıyor ve belki dudağına rujunu, kirpiklerine rimelini sürüyor. Böyle daha güzel olduğunu düşünüyor. Yani gözünü çevreleyen o yelpazeye bile özen gösteriyor. Evden çıkmadan önce son bir bakış atıyor, düğmesini ilikliyor. Oysa her işine koşan gözü kaşı değil, elleri oluyor. O düğmeler parmakların kıvraklığıyla ilikleniyor. Kalem tutan, sökük diken, yük taşıyan hep eller oluyor. Ustalığını ne kadar da sessiz sedasız sergiliyor.

Ellerim kırışmış ve susuz kalmış görünüyor. Tıpkı sonbaharda ağaçtan düşen yapraklar gibi. Yanımda duran sararmış yapraklara bakıyorum. Elimi usulca bir yaprağın yanına koyuyorum. Onu bezeyen damarlar benim ellerimde de görünüyor. Kurumuş yaprağın üzerinde parmaklarımı gezdiriyorum. Ağaçtan düştüğünde bile nasıl da güzelleştiriyor her yeri. Rengi sanki son baharın habercisi. Düşünüyorum, acaba düşmeden önce hangi görevleri yerine getirdi? Kaç kez ağacı beslemek için güneşi yakalamaya çalıştı? Küçücük bir ışık huzmesi için mütemadiyen uzanıp avuç açtı? Bazen de belki ağacın gövdesi onları beslemeye yetmedi ve bir kez daha yağmur damlalarına uzandı.

İnsanın görmedikleri

Bu kez de yaprağın becerilerine şaşırıyorum. Ne kadar da iddiasız süslüyorlar dalların etrafını. Maharetlerini sadece bulundukları gövdeye de sergilemiyorlar. Sessizce burun deliklerimizden girip ciğerlerimizi dolduruyorlar. Damarlarımızda dolaşıp her bir hücremizi besliyorlar ve bunu durmaksızın yapıyorlar, her gün yeniden. Bazıları ise bunu mis kokuları eşliğinde yapıyor. Meğer insanın görmediği sadece kendi elleri değilmiş. Meğer insan kendisine hizmet eden elleri de görmüyormuş.

“Anne! Gidelim artık ben acıktım.”

Oğlum koşarak bana geliyor, yüzünden yorgunluğunu okuyabiliyorum. Bugünlük oyun ona ziyadesiyle yetmiş artık dinlenmek istiyor. Yürüyecek hali kalmamış, bana yaklaşınca kollarını uzatıyor. Benden yardım isteyen küçücük ellerine bakıyorum. Üşümüş ellerini avuçlarımın içine alıyorum. Ağacın yeni çıkan yeşil yaprakları misali kırılgan. Bağcıklarını bağlayamayan, kaşığı henüz tutamayan beceriksiz minik parmaklar görüyorum. Ne kadar da yönlendirilmeye öğretilmeye muhtaçlar?

Bu kez ben ona elimi uzatıyorum. Öğrenmiş, ustalaşmış ellerimin ona yol göstermesi gerektiğini fark ediyorum. Her bir adımı, her beceriyi sabırla öğretmem lazım, biliyorum. Acele etmeden, yavaş yavaş eğiteceğimin sözünü kendime veriyorum. O incecik, taze yapraklarını kırmadan ve rengini soldurmadan. Tıpkı dallarında yaprakları büyütmekten vazgeçmeyen ağaç gibi.