Sevgili günlük;
Bugün ne oldu biliyor musun? Anneannemin evlatları gibi bakıp büyüttüğü çiçeklerinden birine çarptım. Hani şu her gün onlarla bıkmadan konuştuğu çiçekleri var ya, işte onlar. Hatta bazen evlatlarından bile daha özenle bakar onlara. İzlerken insan imrenir, o çiçeğin yerinde olmak ister. Çiçekler de karşılığını verir tabi, coştukça coşarlar. Biz anneannemin ailesi olduğumuz gibi, çiçeklerin ailesi de anneannem olmuş.
“Güm!” diye bir ses geldi düştüğünde. Çıkan gürültü saksılardan olunca hemen radarına takıldı. Anneannemin yavaş adımlarla diğer odadan geldiğini hissettim. Bir yandan da aceleyle dökülen toprağı toparlamaya çalışıyordum. Patiklerinin üzerine giydiği terlikleriyle göz göze geldiğimde iş işten geçmişti. Canım biberiye çoktan kırılmıştı bile. Kırılan dalı yerden aldım, kenara koydum. Arbede sırasında bir de faketmeden fesleğene çarpmışım. Bir taraftan onun kokusu da yayılmaya başladı.
Anneannem; “Hızlıca suya koyalım onu.”dedi. Ve kaplumbağa hızında yürümeye devam etti. Beklemediğim şekilde sakin gördüm anneannemi. Ben zannediyordum ki bir zılgıt yiyeceğim çocukluğumdaki gibi. “Babanızın ağzına ekmek yağsın.” diye kendine özgü dileklerde bulunurdu. Babamın kilosuyla alay ederken, bir taraftan da bizi hizaya sokardı. Bu kez şey demedi, sessizce oturdu.
“Anneanneciğim neden kızmadın?” dedim.
“Yavrum, kızacaktım ama biberiye kırıldığı yerden ne güzel kokmuş. Ben sana ne diyeyim ki şimdi?” dedi.
“Ah be anneanneciğim, aslında çok şey söyledin bana.” dedim içimden.
Kırılan bir biberiye dalı bile hala güzel kokabiliyordu. Darbe gören fesleğen faydasını sunmaya devam ediyordu. Sanki görevinin farkında ve son ana kadar yerine getirmeye devam ediyordu. Bütün insanlık ve ben, anneannemin çiçeklerinin bildiği hangi bilgiyi bilmiyorduk acaba?
Anneannemin bitkileri, belki yaşam piramidinin en altındalar. Buna rağmen yapması gerekeni yapıyorlar. Örselenmiş olmalarına rağmen anneanneme iyi gelmeye devam ediyorlar. Bir amaçları olduğunun farkına varmışçasına hareket ediyor, mis gibi kokmayı sürdürüyorlar. Hayat onları elemeden onlar kendilerini elemiyorlar.
Kendimi düşündüm, sahiden ben neyi neden yaptığımın farkında mıyım acaba? Bir iş yaparken hangi sonuca ulaşmaya çalışıyorum? Onu desteklediğini sandığım küçük küçük hedeflerim var mı? Şartlar istediğim gibi gitmediğinde de yapmam gerekenlere odaklanabiliyor muyum? Çoğunlukla hayır ve bunun için kendime çok kızıyorum. Bazen doğru hedefler belirleyip sonuna kadar devam etsem de çoğu zaman yarıda bırakıyorum.
Mücadeleci Biberiye
Aslında ne olursa olsun belirlediğim hedefe son ana kadar ulaşmaya çalışmam gerekir, bunu biliyorum. Tıpkı anneannemin biberiyesi gibi. Uygun şartlarda suya konulduğunda, yeniden kök salıp toprağa tutunmaya uyumlu hale gelebiliyor. Kırılmasına, köklerinden ayrılmasına rağmen, hala mücadele etmeye devam edebiliyor. Şu an benim de sahip olduğum şartlar değişebilir. Peki o zaman hedeflerime ve amacıma sadık olabilecek miyim?
Görünen o ki hayatın işleyişine uyum sağlayan eninde sonunda kazanıyor. Kırılsa da devam edebiliyor, yeniden köklenebiliyor. İşin sırrı; sonuç ne olursa olsun sebeplere odaklanmaya devam edebilmekte. Sanırım her vazgeçmeye kalktığımda; biberiye perdenin arkasından çıkıp bana el sallayacak. Ne kadar da iyi olur, umarım bunu yapmayı hiç bırakmaz.
37 Yanıt
Bir biberiye kadar olamadık 🙂
Çok tatlı bir yazı olmuş.
Kırılmasına rağmen vazgeçmeyen olabilmek. Ne hoş bir yazı olmuş. Gülümsetti. Hüzünlendirdi de. Fayda verirken bir de güzelleştiren olabilmek. Tıpkı biberiye gibi. 🙂
Okurken kokusu benim de burnuma geldi 🙂
Düşsekde, kırılsakda, üzülsek de kalkıp yolumuza devam etmeliyiz ve zarar değil fayda vermeye devam etmeliyiz…
Bir biberiye ne kadar çok şey anlatıyor. İnsan hayatta bir yol gösterici aradığında etrafta çok fazla yol gösterici olduğunu hatırlattı bu yazı bana..
Her durumda ve her olayda, ne yaşarsak yaşayalım devam edebilmek çok kıymetli.
Mücadeleci biberiye gibi olabilmek dileğiyle 🥰