Ah Şu Hayaller

“Ah ne hayallerim vardı oysa ki!”

İnsanlar bazen uzun uzun hayaller kurarlar. Yapacaklarını, ulaşmak istediklerini imgeler ve gerçekleşeceğine inanırlar. Hayal, başta tatlı gibi gözükse de aslında biraz yorucudur. İnsanı başka bir dünyaya sürükler, oradan da çıkmak çok kolay olmaz.

Hayaller her zaman doğru anı kollamayı bilmez. Bazen gecenin sessizliğinde, bazen işin tam ortasında ziyarete gelebilir. Hatta hiç çekinmez, uykuları bile kaçırabilir. Yani hayaller; doğası gereği biraz pervasızdır. O gürültünün patırtının içinde bile insanın aklını ele geçirebilir. Elinde kaşık, bitmiş çorba kasesine bakarken bulur insan kendini.

Herkes aynı şeyleri de düşlemez. Parmak izi kadar farklıdır hayaller. Kimisinin hayallerini doğum gününde beklediği bisiklet süsler. Kimisi de şöyle büyük, bahçeli bir evi düşler. Çocuk dediğin hayalinden çabuk vazgeçebilir. Hemen başka bir şeyle oyalanıverir. Bir paket şekere veya bir top dondurmaya değişebilir hayallerini. Küsmeyi bilmez, gönül de koymaz, olduğu gibi kabullenir yoluna devam eder.

Peki ya yetişkinler öyle midir? Evini tasarlarken, havuzundan mutfağına kadar her detayı getirebilir gözünün önüne. Yani evde hangi koltuk takımı olacağı bellidir. Bahçede ise mangalın yeri çoktan hazırlanmıştır. Tabi tek başına orada oturacak değil ya! Davet edileceklerin listesi tutulmuş, menüler de özenle hazırlanmıştır. Misafirlerin biri gider, diğeri gelir. Bazıları eve kadar hayal eder. Bazıları ise kapının önüne yeni bir araba da çeker. Hayal dediğin sınır nedir, hudut nedir bilmez ki. İşi ona bırakırsak hiç sınır tanımaz, alır uzaklara götürür. Bırakın bir top dondurmayı, ona benzer bir evle bile çözülecek bir iş değildir artık. O kadar çok şey istenmiş olur ki, vazgeçmesi derin bir acı verir.

Hayaller, hayatlar

Bu kadar masum görünen bir hayalin sıkıntısı nerede başlar?

Pakize genç kızlığında evliliğini hiç böyle hayal etmemişti. Kurduğu hayallerinden sahip olduğu aile de nasibini alıyordu. Eşi onun istediği gibi bir şirkette çalışmıyordu. Akşamları eve kan ter içinde geliyordu. O kadar çalışması da Pakize’nin hayallerine yetmeyecekti. Hiçbir zaman o boğaz manzaralı evde oturamayacaklardı. Denize karşı kahvesini yudumlayamayacak, mavi sulara şiir yazamayacaktı. Evinde bir yardımcısı da olmayacaktı. Yani Pakize yine yemeğini kendi yapacak, yerleri kendi paspaslayacaktı. Çocuklarının ise problemleri bitmek bilmiyordu. O ise herkesin, onların başarılarına gıpta ettiğini hayal etmişti. Okul birinciliği, ülke birinciliği hatta uluslararası birincilikler elde etmeliydiler. Tenis oynayıp, keman çalmalı, resim yaparken kitap okumalıydılar.

Başarılı bir Cerrah olmalıydı Pakize, ünü dünyada duyulmalıydı. İnsanlar akın akın ona gelmeli, kapının önünde sıra beklemeliydi. En amansız hastalıkların çaresi olarak görülmeli, makaleleri yakından izlenmeliydi. Yurt dışındaki hastaneler onu davet etmeli ve kongrelerde baş konuşmacı olarak yer almalıydı. 

Oysa hayat eylem ister

İşte tam da burada insan yanılıyor, ömründen ömür gidiyor. Hayat ilerlemek için hayaller değil, eylemler istiyor. Uzak hayaller de insanı hareketsiz bırakıyor. Hareketsiz kaldıkça daha çok hayal ediyor ve hayal ettikçe gerçeklerden uzaklaşıyor. Böylelikle de kısır bir döngüye giriyor. O döngü de bıkmadan usanmadan insanı boşluğa baktırıyor. Hayaller büyük beklentiler olarak öylece orada durdukça, hayal kırıklığı olarak geri dönebiliyor.

Oysa insan ulaşılabilir hayaller kurduğunda hemen harekete geçebiliyor. Üşengeçlik onu ele geçirmiyor, o adımı atabileceğini biliyor. Bir adım da diğer adımı yakından takip ediyor. Böylelikle ilmek ilmek hikayesini yazıyor. Belki de asla hayal edemeyeceği bir hayata ulaşıyor. Hem de hiç fark etmediği küçücük adımlarını atmaktan vazgeçmeyerek.