Sohbet ederken vaktin nasıl geçtiğini anlamadık. Biraz yorucu ama ikimiz için de keyifli bir yolculuktu. Cam kenarında oturduğum için gözüm denizin maviliğine takılıyordu. Alabildiğine uzak ve sakin görünüyordu. Mavinin birkaç tonu ve beyazın huzur veren dinginliği vardı. Koşturmacanın içinde farkına varamadığımız güzellikleri tekrar keşfediyorduk sanki.
“Yaşarlarken anne babanın kıymetini bil. Kaybettiğinde geç oluyor, benim öyle olmuştu.” dedi arkadaşım. Gözleri dolunca çantasındaki kahve termosuna uzandı eli. Anılarıyla birlikte kahvesini de paylaştı benimle.
Hayat bize ne anlatıyor
Arkadaşlarımın anlattıklarını bugün neden duymuş olabilirim diye düşündüm. Aklıma babamla yaptığımız son konuşma geldi. Sık sık ziyaret etmediğimiz için sitem etmişti. Her ne kadar çalıştığımızı ve çocukların okulu olduğunu söylesem de ikna olmuyordu. Bazen yetiştiremediğimiz o kadar işlerimiz oluyordu ki fırsat bulamıyorduk. Kendimce haklıydım, zaman kısıtlı, yapılacak iş çoktu. Oysa evin büyükleri olarak beklentilerinin olması normaldi. Peşi sıra sebeplerimi anlatmaya çalışıyordum kendimce. O ise dedemle olan anılarından bahsediyordu.
Dedeciğim son zamanlarında hastalığından dolayı zor bir süreç geçirmişti. Kullandığı ilaçlar onu biraz yıpratmış, zayıf düşürmüştü. Öyle ki iki elini birden kullanmakta güçlük çekiyordu. Babam neredeyse her akşam iş çıkışı uğrar, ziyaret ederdi. Evde onunla ilgilenen insanlar olmasına rağmen içi rahat etmezdi. O zamanlar gelip bizde kalmasını çok istemişti dedemin. Büyüklerin de kendi evlerinde kalmak gibi ısrarları var sanırım. Bir türlü ikna edemedi babacığını. Birlikte yaşadığımız dönemleri bu yüzden unutamıyordu. Evin büyüklerinin olduğu dönemde tek başına bütün aileye bakıyordu. “Onlar evin bereketi kızım.” diyordu.
Onunla bir çocuk gibi ilgilenirdi. Yıkar, paklar, giydirir yemeğini yedirirdi. Hastalığından dolayı biraz aksileşmişti dedem. Bazen söylediklerini unutur, tekrar tekrar aynı şeyi anlatırdı. Kızar, bağırır sonra hemen unuturdu. Babacığım her şeye rağmen sabırla dinlerdi. Bazı geceler başında bekler, gece adeta nöbet tutardı. Tüm bunları severek ve isteyerek yaptığını biliyordum.
Ailenin derinlere uzanan kökleri
Bizim için de evin büyükleriyle büyümek güzel bir anıydı. Onların yaşantısına tanıklık etmek aslında bizi hayata hazırlamıştı. Kitaplarda yazmayan ama yaşamın içinde gerekli olan kuralları öğrenmiştik. Bunların hepsinin ancak bir aile olunduğunda öğrenildiğini fark ettim.
Şimdi ise aklımda cevaplanmamış soruları tekrar soruyorum kendime. Aile büyüklerimle olan ilişkime ne kadar dikkat ediyorum? Sahiden onlarla olan ilişkime emek veriyor muyum? İnsan ancak emek verdiği bir şeye kıymet verir. Emek verdikçe anlamaya, tanımaya başlar. En sağlam temeller ailede birlikte çaba göstererek atılır. Ben büyüklerimle yeterince ilgileniyor muydum?
Onlar ailemizin çınarları, hayatı öğrendiğimiz, kökleriyle bizleri besleyen insanlar. Bu farkındalığı çocuklarıma ne kadar aktarabildiğimi düşünüyorum sonra. Zira kökleri sağlam olan ağacın dalları kurusa da sarsılmaz. Onlara kökleriyle bağ kurabilmeleri için yollar açmam gerekiyor. Güvenli ve sağlam bağlar emek istiyor. O hâlde büyüklerimize günümüzden, sohbetimizden ve zamanımızdan pay vermenin çoktan vakti geldi mi?
19 Yanıt
İhtiyaç duyduklarımızı kaybedince anlamamız acı bir tecrübe sahiden, aile olabilmek insanın sahip olduğu en güzel imkanlardan
Kök beslenmeden ağaç nasıl meyve versin?
İnsan çocukluğunda ailesiyle güçlü bağlar kuramadığında yetişkinliğinde de zorlanabiliyor. Oysa bu zorlanmaya rağmen, henüz ailemiz hayatta iken değerlerini bilmeli, onlarla iyi geçinmenin yolunu bulabilmeli ve buna emek vermeliyiz. Böylelikle kendi kuracağımız yuvada da kökleri sağlam ilişkiler kurulabiliriz.
Aileyle kurulan güçlü bağlar insanın aidiyet duygusunu geliştiriyor. Büyüklerimize zaman ayırmak günümüzdeki koşturmaca ve başkaca eğlenceli etkinliklerin yanında zor gelse de o sağlam bağları kurabilirsek kendimizi daha güçlü hisseder çocuklarımıza da güzel örnek oluruz.
Çocukluğunda bağ kuramadığımız evlatlarımızdan yaşlanınca ilgi bekliyoruz. Aslında çocuk yetiştirirken aileye bedel ödetmediğimiz için ailenin kıymeti anlaşılamıyor ve hayat bireyselleşmeye başlıyor. Hayat birliktelikle daha güzel.
Büyüklerimize tıpkı onların da biz çocukken bize emek verdiği gibi emek vermemiz onları da çok mutlu edecektir ama günlük hayatta kaybolup gidiyoruz çoğu zaman belki özel günler dışında akraba ziyaretleri büyükleri arama fırsatı olmuyor bile.
Ailenin büyükleriyle beraber büyüyen çocukların farkı aslında köklerinden beslenmesi, bağ kurması…ne kadar önemli.
Herşeyin kıymetini kaybettikten sonra anlıyor olmak ne kadar acı.
İnsan da olsa böyle, imkan da olsa böyle 🥺
Büyükler evin bereketi. Onlar hayatayken onlarla geçirilen zaman çok kıymetli. Onlarla birarada büyüyen torunlar için de çok güzel deneyimler … İyiki…